ORIENTACJA PTAKÓW WĘDROWNYCH

Najwięcej tajemnic kryje jeszcze orientacja ptaków wędrujących. Wiele gatunków lecących wzdłuż wybrzeży morskich i nad lądami wykorzystuje do orientacji zarysy brzegu i siatkę rzek. Dowodzi tego obserwacja, że ptaki lecą najczęściej w okresach dobrej widoczności, a w razie silniejszego zamglenia przerywają wędrówkę. Trudniej jednak pojąć, jak orientują się ptaki przelatujące ogromne odległości nad oce­anami, np. niektóre gatunki północnoamerykańskie, lecące co roku na Bermudy, lub siewki (Phmalis dominica) lecące z Alaski na wyspy Oceanu Spokojnego (3600 km). Nic ma tu niestety miejsca na opisy bardzo interesujących i pomysłowych doświadczeń, za pomocą któ­rych próbowano analizować orientację wędrujących ptaków. Bardzo wiele danych dały obserwacje gołębi pocztowych, powracających — jak wiadomo — szybko i sprawnie do gołębnika po odwiezieniu ich na odległości przekraczające setki kilometrów. Swoisty rekord dzierży nawałnik (Paffinus pujfimts), zdjęty z gniazda zbudowanego na wybrze­żu Walii w Wielkiej Brytanii, przywieziony samolotem do Bostonu w Ameryce i tam uwolniony. Ptak ten powrócił do swego gniazda po 12 dniach i 12 godzinach, przelatując w poprzek cały Atlantyk. Prze­byta odległość wynosiła około 5000 km; ptak przebywał więc dziennie ponad 400 km. Dowodzi to, że nie błądził, lecz leciał prosto w kierunku celu — rzecz zadziwiająca tym bardziej gdy się wie, że gatunek ten nigdy nie występuje na zachodnim Atlantyku.

Popularne wpisy

Komentarze

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ

spot_img

Najnowsze artykuły